Co każdy katolik może zrobić,
by zmienić świat

W Cywilizacji miłości Carl Anderson, Najwyższy Rycerz Zakonu Rycerzy Kolumba, bada fascynujące i zmieniające bieg historii idee papieża Jana Pawła II. Anderson popularyzuje wizję Jana Pawła II - a także Jego następcy, Benedykta XVI - w nadziei, że pobudzi chrześcijan do pracy na rzecz tworzenia cywilizacji miłości. W takiej cywilizacji każda osoba jest dzieckiem Boga. My wszyscy, z samej swej natury, jesteśmy wartościowi. Obecnie walka przebiega między kulturą śmierci (w której ludzi ocenia się przez ich wartość społeczną i ekonomiczną), a kulturą życia.

Anderson odsuwa na bok różnice religijne, aby przesłanie nadziei możliwie rozprzestrzenić i zanieść je wszystkim znużonym nieustanną wrzawą współczesnego społeczeństwa. Jakkolwiek swe wezwanie do postawy i aktywnej wiary kieruje on przede wszystkim do chrześcijan, to jednak pokazuje równocześnie, że nie trzeba być chrześcijaninem, aby uczestniczyć w ruchu na rzecz cywilizacji miłości. Opowiadając się za kulturą życia i stając po stronie tych, którzy zostali odsunięci na najdalszy margines i uznani za „bezużytecznych” lub „ciężar” dla współczesnego społeczeństwa, Anderson dowodzi, że chrześcijanie mogą zmienić ton i kierunek naszej kultury. Wykazuje, że bez względu na to, co nas różni, możemy zjednoczyć się w uznaniu, że miłość i otoczenie opieką innych ludzi mają znaczenie podstawowe. Pośród zderzenia cywilizacji Anderson przynosi orędzie włączenia do wspólnoty, pewne przesłanie nadziei. Daje też mapę drogową, która pomaga chrześcijanom w zrozumieniu ich roli w świecie.

Carl Anderson, Najwyższy Rycerz Zakonu Rycerzy Kolumba, jest przywódcą największej światowej braterskiej organizacji katolików świeckich. Anderson był specjalnym asystentem prezydenta Reagana i pełnił w Białym Domu obowiązki kierownika Urzędu do spraw Kontaktów Publicznych; później pracował dla Komisji Stanów Zjednoczonych do spraw Praw Obywatelskich.
Wykładał w powołanym przez Jana Pawła II Papieskim Instytucie Studiów nad Małżeństwem i Rodziną w Rzymie, a następnie został założycielem, zastępcą rektora i pierwszym dziekanem waszyngtońskiego oddziału tych studiów na Katolickim Uniwersytecie Ameryki.
Mianowany przez papieży Benedykta XVI i Jana Pawła II do kilku komisji watykańskich, Anderson jest członkiem Papieskiej Rady do spraw Rodziny, Papieskiej Rady do spraw Świeckich i Papieskiej Akademii życia. Jest również konsultorem Papieskiej Rady do spraw Środków Społecznego Przekazu oraz Papieskiej Komisji „Iusticia et Pax”.

Fragmenty książki "Cywilizacja Miłości"

Jeśli kiedykolwiek poczułeś się uwięziony w bezdusznym świecie lub pomyślałeś, że wartości, które dostrzegasz wokół siebie są rozbieżne z tymi, które zachowujesz w najskrytszej głębi serca – to ta książka jest dla Ciebie

Carl Anderson, Cywilizacja miłości, Kraków 2009, s. 13

Rodzina jest pierwszą i największą zaporą przeciwko podmywaniu kultury współczesnej przez martwotę i materializm. Jest tak przede wszystkim dlatego, że rodzina jest scenerią, w której pojawia się na świecie nowe życie, i w której otrzymuje ono opiekę dopóty, dopóki nie będzie w stanie przeżyć samodzielnie. Co nie mniej ważne, rodzina jest narzędziem przekazywania wschodzącemu pokoleniu wartości, które będą to pokolenie kształtować i wprowadzać w przyszłość. Jeśli prawdy o egzystencji i przeznaczeniu człowieka mają być przekazywane naszym dzieciom, będzie to przebiegać w pierwszym rzędzie w tym ogniwie. Dlatego nie ma przesady w stwierdzeniu, że ostateczny los gatunku ludzkiego zależy od rodziny. A ostateczny los rodziny zależy od integralności pożycia małżeńskiego męża i żony.

Carl Anderson, Cywilizacja miłości, Kraków 2009, s. 112

Rozwijając tę starożytną ideę chrześcijańskiej rodziny jako kościoła domowego, Jan Paweł II często zauważał, że w rodzinie chrześcijańskiej widzi podstawowe miejsce spotkania między Kościołem a kulturą. W konsekwencji, zachęcał do głębokiej pastoralnej refleksji na temat roli rodziny chrześcijańskiej – refleksji, która jest zaledwie w stadium początkowym. Jasną formułę wyzwania dla teologów i duszpasterzy przynosi następujące stwierdzenie Jana Pawła II:

Sama rodzina jest wielką tajemnicą Boga. Jako „kościół domowy” jest ona oblubienicą Chrystusa. Kościół powszechny, a w nim każdy kościół partykularny, jako oblubienica Chrystusa przejawia się w sposób najbardziej bezpośredni w „kościele domowym” i jego doświadczeniu miłości: miłości małżeńskiej, miłości ojcowskiej i macierzyńskiej, miłości braterskiej, miłości wspólnoty osób i pokoleń.

Jan Paweł II podkreślił, że „w przyszłości ewangelizacja będzie zależała w głównej mierze od Kościoła domowego”. W jaki sposób? Prawdopodobnie niewiele rodzin będzie odgrywać aktywną rolę w ewangelizacji jako takiej. I choć rodzina jest środkiem przekazywania wiary chrześcijańskiej kolejnym pokoleniom, nawet ten fakt nie wyczerpuje znaczenia tezy Jana Pawła II. Papież chce raczej powiedzieć, że rodzina jest – i będzie – głównym świadkiem czynnej mocy miłości Boga w świecie. „(...) istota i zadania rodziny są ostatecznie określane przez miłość. Rodzina dlatego otrzymuje misję strzeżenia, objawiania i przekazywania miłości, będącej żywym odbiciem i rzeczywistym udzielaniem się miłości Bożej ludzkości oraz miłości Chrystusa Pana Kościołowi, Jego oblubienicy”.

Carl Anderson, Cywilizacja miłości, Kraków 2009, s. 113-114

Rozmowa z Carlem Andersonem w CHiT

Carl Anderson
Cywilizacja miłości
Co każdy katolik może zrobić, by zmienić świat

przełożył Jerzy Wocial

stron 240
format 14,5 x 21,5 cm
oprawa twarda

• Wydawnictwo św. Stanisława BM Archidiecezji Krakowskiej